بعد از ظهربود ...هوایی دلچسب - تابش لرزان و گاه به گاه خورشید بعد از باران...ابر و باران- و لحظه هایی دلچسب ، از همان ها که باید انقدر نگاهشان کنی ، لمسشان کنی ، که مبادا یادت برود  و حفظشان کنی  برای روزهای بعد ...و تمام فضایی  که عاجزی از دیدنش با چشم ها یت ..و تمام حس هایی که نمی توانی بیان کنی ،آنقدر که آرزو می کردی  کاش شاعر بودی ...مثل سهراب...و چه خوب می فهمی .....

 

در گلستانه چه بوی علفی می آید..........

 ............................................

 

بعد از ظهر بود ....باران کسل کننده ، سیل آسا می بارید...کمی که هوا باز تر شود  ، می شود کنار همان دیوار همیشگی روستا ایستاد و با تعجب به مهمان های نا خوانده ی همین دیوار کسل کننده  نگاهی انداخت ...

 

یک هفته ای می آیند همین حدود ما

و هی هوا خوش و

 بعد هم می روند جایی دور

آ ن دور ها.....

 

با تعجب نگاهی کرد و گفت :

-          ما که مجبوریم اینجا بمونیم ، شما دیگه چرا اومدین اینجا ؟

 

 

 

..............................................

 

 

فکر میکنم ، کا ش شاعر بودم ...آن وقت ، چه خوب می فهمیدم :

 

 

           ببین ، همیشه خراشی است روی صورت احساس .

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸۸ساعت ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ توسط زهره نظرات () |